And about me

I loved social activities from my early days. I became an honorary member of “Society for Protecting the Rights of the Children” when I was sixteen and participated in activities such as schooling children of labor and abandoned orphans and also became a teacher at kindergarten. Later, me and a company of few friends, tried to establish an association for protection of women but sadly, we found out that such feat is nearly impossible in oppressive conditions.
From 2001 to 2005, I spent good and productive days in school. I was elected as a member of student council and after a while became its spokesperson and after that became a member of local district’s student council and later ran for student parliament. In my school days, for the first time, I published a magazine and it was titled “Noghteh Sar-e Khat” which was sold in school. I was the chief editor and also did all of its technical work. Our hard work and also the cultural activities that were conducted on those days led us to earn the title of best student council in country in 2004. In those days, I became familiar with “Cinema-4” TV program of Iranian Broadcasting Channel 4 and little by little I became in touch with my artistic self. This TV, which was broadcasted Friday nights, was showing top movies in history of cinema with its related commentaries and criticisms. This program became a motive for me to find and watch more movies and gain more information on cinema and I became a theatre actress at the same time. The result of my activities in theatre was performing “Macbeth” in professional symposium of theatre which was held for the first time in Shahriar culture center and Mr. Ghotb-Edin Sadeghi, the renowned Iranian theatre director, and other prominent individuals in Iranian theatre were the people who attended it. Later, I quitted theatre and focused my time and studies on cinema and movie making. For this purpose, besides being accepted for in Librarianship and Information Management, Social Science specialization M.A. degree in Alameh Tabatabaei University (which is the best known human sciences academy in Iran), I decided to enroll in Iranian Youth Cinema Society courses of movie making and its fruit was a number of short movies.
Those years were sensational. In that course I became familiar with photography. I became a constant visitor of painting, photography, and statue galleries and exhibitions and always participated in art conferences and went to movies and watched their criticisms and commentaries at a regular basis and I was always kept myself updated with art news. It was in those days that photography became more interesting for me. It was an art which had many similarities to me and to my loneliness. It was always there beside me and was much easier than cinema … so there I was, taking pictures in all of these travels and wanted to improve myself in this specific domain. The fruit of all my endeavors was an exhibition in 2009 titled “Travel Notes”. Life is full of bitter and sweet moments that are passing by and we can only remember them in our memories and there was I, holding a tool that could save moments forever in real world and not in memories and I could show them to everyone. Times passed by and in 2009 I decided to enroll in “Tehran Jahad Academic Institue” to continue studying photography in a professional manner. At that time, I only had an analog camera and I made a good collection with it. Later in 2014, I held two photography exhibitions with two subjects that I always had in my mind. First was a social documentary (Afghan immigrant children) and second was about environment and nature. I had the experience of teaching movie making to children in Urban Film Festival in two occasions . Screening movies and animation for children and also free movie making and photography courses for children (8 to 18 years) are some of the association’s programs. In march 2016 I administrated and executed a performance art titled “Without Any Smile”. After that, as you will see on the site, the performances continued and will continue.

Politics always made me weary and disgusted and I always tried to abstain myself from talking about it. But, if we have a realistic approach and consider our human nature and artistic soul, we must know that we’re living a society which has its own norms, so we’re bound to know politics anyway, and I must say that blessed is a human being who lives in a free society and has a share in its norms and criticizes it without any fear. Yet, putting aside its aches and toil, this has led me to gain a pure mind and imagination. With all these, I put my focus on art which is subject to no oppression and moves through all boundaries and brings about a door towards light; a door to viewing and thinking differently. Art is everything to me and I will put my best to learn it and teach it.

/2024/ Mina Behkar

من در خانواده ای فرهنگی و آذری زبان با سطح اقتصادی متوسط به دنیا آمدم. از همان کودکی به یاد دارم که کتاب های “همینگ وی” در کمد پدربزرگم بود که شب ها برای مادر بزرگم می خواند و شعرهایی از دو شاعر آذری با تخلص “موجز” و “صابر”.  پدرم نقاش است و شاعر و چند سالی ست که ایرانگردی با دوچرخه را شروع کرده  ودر بیش از بیست شهر نمایشگاه نقاشی برگزار کرده است.او سه کتاب شعر و یک کتاب نقاشی آماده چاپ دارد.البته نقاشی هایش در کتابخانه ملی با نام “ناصر ثانی” به ثبت رسیده است. مادرم آرایشگر است و از خانواده ای مذهبی..

و اما خودم…

ابتدا به شدت  به فعالیت های اجتماعی علاقه داشتم. درشانزده سالگی عضو افتخاری انجمن حمایت از حقوق کودکان شدم و در کارهایی مثل تدریس به کودکان کار و خیابان کمک می کردم و برای چند ماهی مربی مهد کودک شدم. بعد از آن با تعدادی از دوستانم سعی در ایجاد انجمن حمایت از زنان با نام افرا در شهریار(منطقه زندگی مان) داشتیم که به نتیجه نرسید و بعدها فهمیدیم که در محیط خفقان آور فعالیت های اجتماعی بسیار سخت و گاهی غیر ممکن است.

 سال های 80 تا 84 در مدرسه روزهای خوب و پر باری داشتم. عضو شورای دانش آموزی شدم . بعد از مدتی سخنگوی شورا شدم و بعد به عنوان یکی از اعضای شورای دانش آموزی منطقه انتخاب شدم و بعد ها کاندیدای مجلس دانش آموزی. در مدرسه برای اولین بار نشریه ای با عنوان “نقطه سر خط” را به چاپ رساندم که در مدرسه به فروش می رسید. سردبیری وکارهای فنی نشریه را خودم انجام می دادم وفعالیت های فرهنگی و اطلاع رسانی بی نظیر در آن دوران باعث شد تا در سال 1383 به عنوان شورای دانش آموزی برتر در کشور انتخاب شویم. در همان دوران با برنامه سینما 4 از شبکه 4 صدا و سیما جمهوری اسلامی ایران آشنا شدم و کم کم ریشه های علاقه من به هنر شکوفا شد. این برنامه جمعه شب ها یک فیلم سینمایی برتر جهان را همراه با نقد و بررسی به نمایش می گذاشت و اینطور شد که با سینمای جهان تا حدودی آشنا شدم واین برنامه محرکی بود تا به دنبال دیدن فیلم های بیشتر بروم و اطلاعاتم را در زمینه سینما بیشتر کنم وهم زمان با افزایش علاقه من به سینما به عنوان بازیگر در تئاتر هم  فعال بودم.  نتیجه فعالیتم در تأتر اجرای”مکبث” در نشست تخصصی نمایش بود که برای اولین بار در فرهنگسرای شهریار برگزار می شد و  دکتر قطب الدین صادقی, کارگردان تئاتر, و فعالین در تئاتر و نمایش هم از بینندگان آن بودند. بعد بازیگری در تئاتر را رها کردم و بیشتر بر مطالعه در حوزه سینما و فیلم­سازی متمرکز شدم. بدین منظور در سال 1385  هم زمان با قبولی در دانشگاه علامه طباطبایی(بزرگترین دانشگاه علوم انسانی در کشور!) در رشته کتابداری و مدیریت اطلاعات شاخه علم اجتماعی در سطح کارشناسی, در انجمن سینمای جوان برای کلاس های یک ساله فیلم سازی ثبت نام کردم که نتیجه آن چند فیلم کوتاه شد.

سال های پر شوری بود. در کلاس های فیلمسازی با عکاسی اشنا شدم. به نمایشگاه های آثار هنری نقاشی,عکس و مجسمه می رفتم ، در همایش های هنری شرکت می کردم,  به دیدن فیلم ها همراه با نقد و بررسی می رفتم و در جریان اخبار و اطلاعات هنری روز بودم. و از آن پس عکاسی برایم جالب تر شد. عکاسی هنری بود شبیه خودم و مطابق با تنهایی هایم, همیشه همراهم و البته ساده تر از سینما… بنا بر این در تمام این رفت و آمدها عکاسی می کردم و خواهان پیشرفت در این زمینه بودم . نتیجه تلاش هایم نمایشگاهی با عنوان “یادداشت های سفر ” در سال 88 شد. زندگی پر است از لحظات تلخ و شیرین که می گذرند و تنها در خیالمان می توانیم آن ها را مرور کنیم و حالا من ابزاری در دست داشتم که می توانستم لحظه هایی را ثبت کنم و تا ابد در دنیای واقعی ,نه در خیال, نگه دارم و به همه نشان دهم. تا اینکه در سال 89 در جهاد دانشگاهی تهران در رشته عکاسی ثبت نام کردم تا به طور جدی تر و حرفه ای تر عکاسی را یاد بگیرم. آن زمان من فقط یک دوربین آنالوگ داشتم که با آن مجموعه ی خوبی تهیه کردم. بعد در سال 1393 دو نمایشگاه عکس با دو موضوع بر اساس علایق همیشگیم ,مستند اجتماعی(کودکان مهاجر افغانی) و محیط زیست و طبیعت, برگزار کردم.  دوبار تجربه تدریس فیلمسازی به کودکان در جشنواره بین المللی فیلم شهر دارم و اکنون دبیر کانون فیلم و عکس به “نگاه برتر ” هستم. از برنامه های کانون می توان به اکران فیلم و انیمیشن برای کودکان و کلاس های رایگان آموزش فیلمسازی و عکاسی به کودکان (از 8 تا 18 سال) اشاره کرد.

در اسفند ماه 1394 هم یک پرفورمنس آرت به نام ” بی هیچ خنده یی” را به اجرا بردم.

و همانطور که در سایت خواهید دید، اجراها ادامه داشتند و خواهند داشت.

همیشه از سیاست بیزار بودم و از بحث در این مورد دوری می جستم ولی اگر کمی واقع بین باشیم می بینیم که اگر انسانیم و اگر هنرمندیم یا هنر دوست، در جامعه ای زندگی می کنیم و چارچوب هایی داریم و باید ونبایدهایی, پس ناگزیریم از دانستن سیاست و نقد آن و خوشا به حال انسانی که  در جامعه ای آزاد زندگی می کند که می تواند در باید و نباید هایش سهیم باشد , که می تواند نقدش را بکند بدون هیچ واهمه ای… البته به جرات می توانم بگویم که این برای من جدا از رنج هایی که به همراه دارد ذهن و تخیلاتی ساخته غنی …  با همه ی این احوال من به هنر فکر می کنم که تحت هیچ جبری نیست و از تمامی مرزها عبور می کند و همراه خود دریچه ای دارد رو به روشنایی, رو به دگر گونه نگریستن و دگر گونه اندیشیدن. هنر برای من همه چیز است و من برای یادگیری بیشتر و آموزش آنچه بلدم به دیگران تمام تلاش خود را می کنم .

مینا بهکار/ 1402

.